رشت در سالهای گذشته با چالشی جدی در حوزه مدیریت شهری روبهرو بود، چرخشهای سریع مدیریتی، استیضاحهای مکرر و تغییرات پیاپی شهرداران باعث شده بود عمر مدیریت در این کلانشهر به چند ماه کاهش یابد.
تا جایی که در دوره شورای پنجم، اداره شهر برای حدود یازده ماه در اختیار سرپرست قرار گرفت، وضعیتی که تأثیر مستقیمی بر برنامهریزی، جذب مدیران توانمند و پیشبرد پروژههای شهری داشت.
در چنین بستری ورود به شورای ششم با انتظاری روشن همراه بود: ایجاد ثبات.
مطالبهای که سالها از سوی فعالان شهری و حتی نامزدهای ورود به شورا تکرار میشد، در این دوره و در شرایطی که دکتر محمدحسین واثق کارگرنیا پنج سال متوالی با رأی اعضای شورا بهعنوان رئیس شورای شهر انتخاب شد، این مهم تحقق پیدا کرد.
در نتیجه این روند، دوره مدیریتی دکتر رحیم شوقی در مقام شهردار رشت – که تا کنون و بیش از سه سال تداوم یافته به یکی از طولانیترین دورههای مدیریت شهری در سالهای اخیر تبدیل شد.
این تداوم به شورا و شهرداری امکان داد برنامههای عمرانی و اجرایی را با تمرکز بیشتری دنبال کنند، مسئلهای که در سالهای پیش کمتر تجربه شده بود.
دوره شورای ششم از این منظر برای رشت تجربهای متفاوت محسوب میشود، دورهای که در آن ثبات مدیریتی بهعنوان یکی از مهمترین نیازهای این شهر تا حد قابلتوجهی تحقق یافت.
بررسی این دوره میتواند برای آینده مدیریت شهری رشت آموزنده باشد، بهویژه در زمینه اهمیت تعاملات درونسازمانی، نقش شورا در ایجاد آرامش مدیریتی و تأثیر ثبات بر کیفیت تصمیمسازی و اجرای پروژههای شهری.
ثبت دیدگاه